(Niet) sporen
Ik sta er al een heel tijdje, op een mooie plek in het bos.
In een dalletje, tijdens de drukjacht bij de buren.
De thermoskan is al leeg, de uitnodiging maakte gewag van een "Langzeittreiben".
Ik moet al een tijdje plassen, maar deed het nog niet.
In de verte hoor ik de drijvers rustig naderen.
Maar kennelijk nemen ze eerst nog een ander dalletje mee voor ze bij mij langskomen.
Dan maar nu maar even ontblazen, denk ik.
Ik zet mijn buks tegen een boom.
Plassen, wat kan dat soms heerlijk zijn, bedenk ik me.
En net op dat moment...
Ik zie hem langzaam over de heuvel komen.
Recht op mij af: groot varken, alleen.
Tja..., mijn keuze is snel gemaakt:
Schouderen, schot, hij ligt en ik ben nat.
Eén pijp, van boven tot beneden.
Scheisse, figuurlijk gelukkig, niet echt dus, dat valt in ieder geval weer mee.
Even later loopt er een drijver langs mijn post.
Ik wijs hem waar de keiler ligt.
Met de nodige moeite slepen we samen de keiler naar het pad.
Daar kletsen we nog even.
Dan zie ik hem naar mijn broekspijp kijken.
De natte broekspijp dus.
De aanval is meestal de beste verdediging.
Dus ik zeg: “ Das passiert mir öfter, aber nur bei einem wirklich großen Keiler”.
Ik zie hem denken: "Die spoort niet helemaal".
©TheoM